CZŁOWIEK Z HONGKONGU
Panie, to co chce pan zrobić jest bardzo złe!
Artur! Kochałam go. To straszne.
- Ale nie byliście małżeństwem. - Cornelius, jesteś dupa.
- W ciąży moja córka dziedziczy. - Myślisz tylko o spadku.
Jednej z trzech największych fortun we Francji.
Mój drogi panie!
- Co jest? Jestem tutaj. - Nie jesteś ranny?
Jest pan w niekomfortowej pozycji.
- W końcu się zabije. - Dopóki zawodzi, nie jest źle.
- Ten dramat wywołał pragnienie. - Co go znowu ugryzło?
Nuda. Artur jest znudzony. Czegoś mu brakuje.
Czego może mu brakować?
Ma wszystko.
17 zamków, 3 fabryki, młodość, zdrowie, i miłość mojej córki.
Brakuje mu złego losu, który jest solą życia.
Życzę mu trochę cienia w słońcu jego życia.
Pomóż mi Leonie.
Dostanę zawału przez ciebie. Wracajmy na łódź.
Leonie, która godzina?
18:30, jak zwykle.
18:30.
Jest 18:30.
- O której kolacja? - O 19:30, jak zwykle.
Jeszcze godzina.
- Jest pan głodny? - Nie.
- On musi poślubić moją córkę. - Nie naciskaj, jest taki wrażliwy.
Chciałbym zauważyć, jeśli mogę sobie pozwolić,
że była to dziewiąta próba samobójstwa w ciągu tygodnia.
On ma poślubić moją córkę.
Ugłaskanego Artura oddano w rozkosze alkowy.
Ten rejs na Wschód otworzy swoje horyzonty.
Jak kolorowo i egzotycznie.
- Jest pięknie. - Tak, jest pięknie.
Arturze, opłyniemy świat dookoła?
Nieeee...
- Nigdy nie zejdziemy na ląd? - Ląd przychodzi do nas.
Pan Biscoton, pański adwokat.
Chciałem dołączyć w Genes i Bejrucie.
A teraz wracam z Sydney. Uszanowanie panu.
Witam, panie Biscotin.
Coton-Biscoton. Przynoszę bardzo złe wieści.
- Wreszcie. - Rozumiem.
Zgodnie z ustaleniami przeniosłem akcje ze Stohfeld
i sprzedałem Lorien, żeby odkupić je z zyskiem,
kiedy wybuchnie panika.
No i?
Niestety.
Dobrze.
Dobrze? Jest pan zrujnowany. Został pan z niczym.
To jest krach.
Co? Artur zrujnowany?
Nie dostanie mojej córki.
- Co z nami będzie? - Zaopiekuję się twoją matką.
To straszne.
Arturze!
Arturze, posłuchaj mnie.
Arturze!
Znowu zaczynasz.
Ciągle to samo.
Chcę umrzeć.
Nie możesz się zabić. Życie jest darem od Boga.
Życie bogacza mnie nie interesuje, a więc teraz...
Nieszczęście niesie w sobie ziarenko szczęścia.
- Chcę umrzeć. - Mój ty biedaku.
- Nie uda ci się, jak zwykle. - Nie tym razem.
Nie rozumiesz, że rodzisz się i żyjesz po to,
żebyś zostawił trochę więcej szczęścia na ziemi?
- Nie mam już pieniędzy. - Nie mówmy o pieniądzach.
Nie masz żadnych uczuć do mnie, swojego przyjaciela?
Alice, twoja narzeczona, wszystko to nie ma znaczenia?
Nic nie mogę dla ciebie zrobić.
- Jesteś pewny? - Całkowicie.
- Chcesz umrzeć? - Tak!
- Chcesz śmierci? - Tak.
Czy ty chcesz śmierci?
Tak.
Będziesz ją miał, ale przedtem coś załatwimy.
Chodź.
- 33, 33, 33... - Kaszlnąć.
Otworzyć usta.
Dziękuję. Jest zdrowy.
Żelazne zdrowie, dożyje pan setki, jak wszyscy nasi klienci.
Stąd nasza nazwa STULATEK.
Ubezpieczenia z nami to jak patent na długie życie.
Pańskie ubezpieczenie to kapitał z dwoma milionami dolarów.
To znaczna suma.
- Na korzyść panny Alice Pontchabert. - To moja narzeczona.
Szarmancki gest.
I na korzyść pana Goh.
Chińskiego filozofa.
Mojego mentora, doradcy, mojego przyjaciela.
- Połowa dla każdego? - Bardzo proszę.
Obojętnie gdzie pan umrze, pańska narzeczona i przyjaciel
otrzymają po milionie dolarów.
Nawet kiedy wychodząc stąd spadnę ze schodów?
Obejmujemy wszystko z wyjątkiem samobójstwa.
Tak, rozumiem.
Ubezpiecza się pan na okres jednego miesiąca.
- Długa podróż? - Tak, długa podróż.
Jeden miesiąc, 30 dni. Wychodzi nam do Nowego Roku.
Będzie pan łaskaw tu podpisać?
- Rozumiem, że nie mogę się zabić? - Chcesz umrzeć? Pomogę.
Ty? Jak to zrobisz?
Będę jak ojciec, nic nie poczujesz, ale w zamian proszę o jedno,
masz się bawić i robić to, na co masz ochotę.
Śmierć przyjdzie z zaskoczenia, nie znasz dnia ani godziny.
Masz jeden miesiąc. 30 dni albo kilka sekund.
Panie Goh!
Arturze, nic nie zauważyłeś?
- Co? - Moją nową fryzurę.
Cudowna.
Panno Alice, słońce szykuje nam upalny zmierzch.
- Jakie to piękne. - Co takiego?
- Ten ostatni zmierzch. - Jak to ostatni?
Słyszałem rano chrapanie Susan, było jak śpiew ptaszka.
Nie osądzaj mnie, Corneliusie. Mam inne zmartwienia.
Arturze! Co ci jest?
- Nie spałem całą noc. - A kto ci nie dał spać?
- Gdzie jest pan Goh? - Wychodził gdzieś w nocy.
Niech pan spojrzy.
Jest tam.
Leonie, zostaw mnie.
Rozumiem, proszę pana.
Panie Goh!
Szukałeś mnie?
Ja... nie, nie... tak, tak. W końcu... Nie.
- Przechodziłem tędy. - Jesteś spięty. Zrelaksuj się.
Te dziewczyny są jak żagle na morzu,
wszystkie znikają.
Myślałem, że zamierzasz...
Obiecałeś, że to ja zniknę, ale bez takiej komedii.
Ależ ja jestem poważny.
Mam nadzieję.
Nie zapomniałem, że dla mnie jesteś wart milion dolarów.
- To na co czekasz? - Na odpowiednią chwilę.
Wszystko w swoim czasie. A teraz nie mąć moich myśli.
Wystarczy już tego!
Dosyć!
Dziękuję, Leonie. Dziękuję za twoją pomoc.
- Myślałem, że pana to bawi. - Tak, to bardzo zabawne!
A teraz panna Aleksandra Pinardell
ze striptizem pedał w Paryżu!
To ty, Leonie!
Moje buty.
Podaj mój pasek.
Chodź zasunąć mi zamek.
Co z tobą? Jesteś dziś jakaś niezdarna.
Nie mam wprawy, panienko.
Przychodziłem trzy miesiące żeby cię oklaskiwać,
ale nie śmiałem się zbliżyć.
- Trzy miesiące? - Tak.
Jestem tu dziewięć dni. Kpisz sobie ze mnie?
- Ścigają mnie. - Myślicie, że gdzie jesteście!
A ty wyjdziesz tą samą drogą!
Nie cierpię tych naiwnych bajeczek!
Przestań! Znam ja was wszystkich, małych, grubych, bogatych,
a nawet sułtana, który obiecywał mi królestwo.
Mam to gdzieś!
- Wynoś się! - Błagam, tylko chwilkę.
- Wynocha! - Masz broń?
Nie można podróżować po świecie bez Browninga.
- Podróżujesz po świecie? - Właśnie.
- Ja też. - Teraz opowie życiorys. Szoruj!
Mam narzeczoną na jachcie. Jestem milionerem.
Krach na giełdzie mnie zrujnował.
Podpisałem na dwa miliony i umrę albo się zabiję.
- Zrozumiałaś? - Bardzo dobrze.
- Naprawdę zrozumiałaś? - Wyjdź.
- A ostatnie słowo? - Jakie?
Jesteś niesamowita z Browningiem lub bez.
- Dlaczego? - Jedynie ty mi się oparłaś.
Inne nie były zdegustowane twoją grzywką? - Obetnę.
I jak?
Teraz masz jakiś wygląd, ale nic więcej.
Żegnaj, Aleksandro Pinardell.
- Oni tam czekają. - Nie, to już koniec.
Powoli. Mam coś na takie okazje.
Trzymajcie to.
I załóżcie te kapelusze.
Nie wraca pan na łódź?
Leonie, pozwól mi żyć własnym życiem.
Gdzie ona jest?
- Rozumiesz, co on mówi? - Bardzo dobrze, a co?
- Co zapisujesz? - Studiuję.
- Co? - Mężczyzn.
- Mężczyzn? - Oni mnie fascynują.
Ich bożyszcza, ich napady, zabawy, ich posiłki, ich czaszki,
jak twoja na przykład.
- Co zrobisz z tym wszystkim? - Napiszę bestseller.
Potem założę rodzinę.
Moje dzieci będą jeździć po świecie,
będą studiować, wykładać, i wszystko się powtórzy.
A striptiz?
Jakoś trzeba zarabiać na życie.
Nie jest to niebezpieczne.
Niebezpiecznie jest tutaj, tylko nie myślisz o tym.
- A jak obskoczy cię jakiś spryciarz? - Chciałabym to zobaczyć.
- Ja na przykład. - Ty?
Nigdy nie oglądałeś się w lustrze?
Otóż to.
Mam szczęście.
Wszystko idzie dobrze.
- Gdzie idziemy? - Spać.
Razem?
Jeszcze czego! Prosiłam, żebyście szli za mną?
Wejdźcie, podam kolację, ale potem dobranoc.
Jedz.
Obawiam się, że pański żołądek może tego nie wytrzymać.
Leonie, trzymaj się na odległość.
Biedna panna Alice. Będziemy nadal ją okłamywać.
Wszyscy tacy sami.
Zazwyczaj nie mówię do kobiet, tylko po prostu robię to...
Zaczekaj, muszę to zapisać, przyniosę notatnik.
Co takiego robisz?
Co zapisujesz?
Zanotowałam 97 sposobów uwodzenia kobiet,
ale tego mi brakowało.
Gdzie praktykowałeś, we Francji?
Tak.
Jakie to dziwne. Często myślę o francuskim języku.
- Aleksandro, tam są! - Kto?
- Moi zabójcy. - Ja ich załatwię!
Jednego dostałam.
Gówno! Umie pływać.
- Przestań, nieszczęsna! - Co chcesz, oni chcą cię zabić.
- Robią to na moje zlecenie. - To prawda.
Dla dwóch milionów dolarów załatwię cię od razu.
Ciebie też nasłał pan Goh.
Ty drżysz. To twoje pragnienie śmierci?
Jeszcze jeden skomplikowany.
Co mi zostało, wysłucham go.
Masz czasem wątpliwości? Chwile słabości?
Czasami.
- Aleksandro! - Nie wykorzystuj.
Nie chcę wcale umierać.
W takim razie...
wykorzystuj.
Posłuchaj, zostań tutaj, unieważnię umowę i wrócę.
"Ja wrócę".
Jesteś 412, który mi to mówi.
I nigdy żadnego już nie widziałam.
Zakamuflowane lwy? Mój goryl pozrywa te dywaniki!
Kolorowe wiśnie, wyrwę was z korzeniami!
Pokażcie się!
Już ja was znajdę!
/Jeszcze, jeszcze...
O! Przepraszam.
- Proszę spojrzeć. - Oni są tam. Idziemy!
Wystarczy. Dość tych żartów! Idźcie do pana Goh!
Taxi!
Leonie, odkryłem, że o życie trzeba walczyć pięściami.
- Ona jest czarująca. - Tak, proszę pana,
ale nie przeżyjemy robiąc striptiz. - Kto wie Leonie, kto wie.
Panie Goh!
- Uwielbiam to. - Co pan tu robi, Biscotin?
Coton-Biscoton. Zawsze pan mnie przestawia.
Szukałem pana wszędzie...
Gdzie jest pan Goh?
- Wyjechał. - Gdzie?
- Nie wiem. - Cholera!
Dał mi to dla pana.
/Nie mam siły dotrzymać obietnicy.
/Przekazałem zadanie przyjaciołom.
/Obca ręka jest bardziej cięta.
/Medytuję za Himalajami /w klasztorze Shouli.
Zdaje pan sobie sprawę, że zostawił mnie z zabójcami.
Już ja mu wygarnę! Niech pan się nie rusza.
Tutaj potrzebny jest szef, pan Goh, gdzie jest klasztor Shouli?
Shouli? To nic trudnego. Mam nowinę do przekazania...
Spotkamy się na łodzi. Dowiedz się o klasztorze!
A my tu malujemy?
Jesteśmy zrujnowani, a oni śpią poza domem.
Trzymaj Leon, to są ostatnie. Skończyły się.
Zabrać biały smoking?
Tak, będzie dobry.
A ja? Jestem tu czy nie?
Wrócę z podróży, to wyjaśnię.
- Dokąd wyjeżdżasz? - W Himalaje.
- A więc, Biscotin? - Biscoton.
Macie samolot do Delhi za 10 minut.
Tam przejdziecie przez miasto na drugie lotnisko,
skąd udacie się do podnóża gór. - Doskonale.
- Mam nowinę dla pana. - Później.
Ale to niezwykła wiadomość...
Samolot do Himalajów, proszę.
Samolot do Himalajów?
To inne lotnisko, trzeba przejechać przez miasto.
Przejedziemy.
Leonie, pogadaj z tym facetem.
Może zawieść nas pan na drugie lotnisko?
Jest po drugiej stronie miasta.
- Mamy 20 minut. - Tak!
Szybko na lotnisko!
- Lotnisko? - Tak, lotnisko.
- Tak? - Tak!
Przyjdź.
Przyjdź, przyjdź.
Panie i panowie, ta świątynia...
Jak stąd odlecimy? Zdjął pan buty?
To Indie, trzeba się dostosować.
To miejsce jest bardziej podobne do meczetu niż do lotniska.
Lotnisko? Tak, przyjdź, przyjdź. Tędy, panie i panowie.
Obserwatorium astronomiczne, tak. Zbudowane w XX wieku, tak.
This escala solo subiendo al cielo...
Para reliquia tutta la volta...
Co on mówi?
To obserwatorium astronomiczne.
Już w 1750 roku ci panowie wiedzieli
jaka odległość dzieli nas od słońca.
Ja chcę wiedzieć, jaka odległość dzieli mnie od pana Goh.
- Goh? - Znasz go?
Tak, tak. Goh, przyjdź, przyjdź...
- Lotnisko? - Lotnisko, tak, tak.
Co się stało?
Motor kaput. Pchać proszę, pchać.
Pchać proszę, pchać. Tak.
Okey!
Lotnisko!
- Lotnisko? - Lotnisko, lotnisko.
Ależ to takie same, na którym niedawno byliśmy.
Tak, tak. Lotnisko, lotnisko.
Uroda tego faceta dorównuje tylko jego głupocie.
Przegapiliście samolot.
- Kiedy następny w Himalaje? - Za miesiąc.
Będę martwy w ciągu miesiąca.
Możliwe, że jest inny, to niejedyna linia lotnicza.
Jest taka możliwość?
To może być ryzykowne. Proszę za mną.
Natychmiast!
Nabieramy wysokości. Powinien pan założyć sweter.
Co to za wyciek?
Zapewne Diabeł! Porozmawiam z dowódcą załogi.
Kapitanie, czy to normalne, że nabieramy wody na tej wysokości?
Czy to pilot automatyczny?
Automatyczny? Tak.
- Paliwo! - To paliwo, proszę pana.
Zrobiliśmy to.
Leonie, kiedy tam dotrzemy?
Skaczemy, przeskakujemy.
Pilot mówi, że nie wziął wystarczająco dużego rozpędu.
Nie ma co panikować, mamy jeszcze jedno koło.
Oto jesteśmy.
- Gdzie jesteśmy, Leonie? - Na lotnisku.
LOTNISKO
Poczciwy staruszek!
Paszport.
- Dokąd dotarliśmy, Leonie? - Zaraz się dowiem.
Czy pan urzędnik może powiedzieć, gdzie dokładnie jesteśmy?
Francuz?
Zaprowadź tych panów do profesora Projewaskiego.
Czy to ten słynny profesor Projewaski,
który obleciał świat w balonie?
Profesor Projewaski?
To ja, profesor Boris Nikolajewicz Projewaski.
- Mówi pan po francusku? - Naturalnie, jestem Ruskim.
Zna pan klasztor Shaoli?
Ciszej, chodźcie za mną.
Przelatywałem nad doliną bogów, po drugiej stronie Himalajów.
- Może pan nas tam zabrać? - To niemożliwe.
Mam podziurawiony balon tysiącami strzałek.
To kraina bogów, obcy nie mają tam wstępu.
Ci, którzy tam poszli, nigdy nie wrócili.
Pójdziemy pieszo. Potrzebujemy przewodnika.
To niemożliwe! Nawet Szerpowie tam nie wejdą.
Wysokość 6000 metrów! Lawiny! Bogowie życia! Yeti!
Yeti! Słyszał pan? Wydaje się, że obfitują tutaj.
Spójrz!
Znajdą nas wszędzie!
Tylko pan Goh ich powstrzyma! W drogę!
Zostanę w towarzystwie Szerpów. Moje nogi osłabły.
Nie zrobię ani kroku więcej.
Za trzy dni skończy się ten koszmar.
Zacznę życie w trudzie i znoju. Oddychaj głęboko, Leonie.
Poczuj te powietrze.
- Co myślisz o Aleksandrze? - Nie wiem.
Jak to, nie wiesz czy jest ładna?
Tak, ale uważam, że pani Alice jest ucztą dla umysłu.
Nie minął miesiąc, a już nie znoszę ciemności.
- Słyszy pan? - To sowa.
- Nie, to okropny człowiek śniegu. - To Yeti?
Yeti to rodzaj posępnej małpy, która śpi stojąc,
a której krzyk przypomina sowę.
- Skąd to wiesz? - Przeczytałem w Almanachu.
- To małpa czy człowiek? - Coś pośrodku.
Niebiosa!
Będziemy po tym szli.
- Przechodź Leonie. - Nie ośmieliłbym się.
To szaleństwo iść dalej. Tutaj zaczyna się kraina bogów.
Panie, wypowiadam pracę z ośmiodniowym wyprzedzeniem.
Sprawdziłem mój rachunek w ubezpieczeniach społecznych.
- Jest mi pan winien... - Uważasz, że to ma sens?
Nie podoba mi się to.
Już od dziecka cierpiałem na zawroty głowy.
Zawroty głowy.
Leonie, podaj mi rękę.
Leonie!
Co zrobiłeś z moimi koszulami?
Podczas podróży za granicę zawsze je przypinam.
- Podwajam twoje pobory. - Dziękuję panu.
Nie mogę już pana utrzymać. Przykro mi.
Tak jest znacznie lepiej.
Tak pan sądzi? Wszystkie ubrania podarte.
Dalej, w drogę.
Pan Goh zapłaci mi za wszystko!
Leonie, spójrz na te szczyty, na śnieg, naturę.
- Że nigdy tego nie widziałem. - Panie, załóż szalik, zmarzniesz.
Zimno, ale gdybyś poczuł moje serce. Ja płonę!
Masz przed sobą nowego człowieka.
Aleksandra!
- Czułeś jedwab jej skóry? - Zajmuję się garderobą, więc...
Ty i te twoje szczotkowanie. Żadnych zainteresowań.
- Proszę nie kichać. - Dlaczego?
To może wywołać la... la... la...
... lawinę.
- Opuściła mnie odwaga. - Zaciśnij pośladki.
Nie widzę związku.
Dotarliśmy do przełęczy, Leonie.
Zajdziesz na szczyt.
Leonie, nadchodzę, zaczekaj!
Leonie!
Która godzina?
To godzina herbaty. Nie mam niczego, wstyd mi.
- Nie winię cię. - Dziękuję panu.
Jest pan bardzo wielkoduszny.
- Leonie, spójrz! - Staram się.
- Klasztor Shouli. - Faktycznie.
Myślę, że nie jesteśmy w stanie wspiąć się wyżej.
Panie Goh!
Nie możemy tu zostać.
Zaczekamy na pana Goh.
Bogini życia!
Ci ludzie nie wzbudzają zaufania.
Zrzuć balast!
Zrzuć więcej balastu!
Zrzuć balast!
Leonie, gdzie jesteś?
Leonie, pomóż mi!
Chwileczkę, podsadzę pana.
- Pchaj Leon. - Robię, co mogę.
- Mocniej. - Tak, proszę pana.
- Nie spoufalaj się. - To te okoliczności.
Zrzuć balast!
- Zrzuć balast! - Nie mamy więcej rzeczy.
To znowu oni. Zabójcy od pana Goh.
- Jesteśmy zgubieni. - Nie mamy wyboru.
- Trzymajcie się mocno! - Wytrzymajcie, jesteśmy tu!
- Wchodźcie! - Tak, wchodźcie.
- Nie bójcie się! - Gdzie oni są?
Pan Lempereur!
Co pan chce zrobić?!
Nie mnie!
Panie Lempereur, nie mamy złych zamiarów!
To dlaczego mnie ścigacie?
- Chcieliśmy porozmawiać! - Ale wy nie słuchacie!
- Pan okłada nas pięściami! - Uciekł pan na koniec świata!
- Mamy pana ochraniać! - Pracujemy dla STULATKA!
- To pana firma ubezpieczeniowa! - Nic nie może się panu stać!
Wciągnijcie nas!
Przedstawię się, były por. Cornac w stanie spoczynku.
Sierżant Roquentin,
weteran z batalionu 412 i kolega porucznika.
- Co pan tu robi? - Czego pan szuka w tym kraju?
Szukam pana Goh.
- Nigdy nie opuścił Hongkongu. - Miał śmieszne oczy.
Mówił, że jedzie na koniec świata,
a nawet nie opuścił Hongkongu?
- Dziwne. - Nie, to bardzo proste.
Tak, pan Goh odziedziczy milion dolarów po pana śmierci.
Wysyła pana w najbardziej niebezpieczne rejony.
- Takie jak te. - Nie opuścił Hongkongu.
- Musimy skończyć tę zabawę. - Ruszamy do Hongkongu!
Do Hongkongu!
Do portu!
- Rocanden, trzymaj się mnie. - Tak jest, szefie.
Mija 12 dni od wyjazdu Artura, i może nie żyje od 12 dni.
I biedna Alice będzie bogata.
Z milionem dolarów można związać koniec z końcem, nie uważasz?
Alice mogłaby kupić ten jacht i podróżować do wysp,
które chce odwiedzić.
Arturze, to cud!
- Nie widzieliście pana Goh? - Ty nie umarłeś?
Arturze, jesteś całkiem obdarty.
Pogrążeni w smutku czekaliśmy na tego chłopca,
który pozbawił nas nadziei, a ty szalejesz z radości.
- Wy wiecie, gdzie jest pan Goh. - Ty wiesz lepiej od nas.
- Jak widać, nie! - Mógłbyś się przywitać.
- Zauważyłaś, jaki jest smutny. - To straszne.
Można tak powiedzieć, kochanie.
Chcieć umrzeć i nie móc, to nie jest zabawne.
Idź ucałować swojego narzeczonego.
Corneliusie, nie rozumiem dlaczego pan Goh z nim nie skończy.
To czekanie jest nie do przyjęcia dla Artura, no i dla nas.
Panie Lampereur, chcę panu przekazać nowinę.
Czas upływa i musi pan wiedzieć o tym, że...
... to rzecz niezwykła. - Później, panie Biscotin.
Pana Goh tu nie ma. Gdzie może być?
Jeśli go tu nie ma, to jest gdzieś indziej.
Jedziemy do salonu masażu.
Czekam, pospieszcie się.
- Co znowu? - Przepraszam, szefie.
- Chwileczkę. - Przepraszam, szefie.
- Co robisz idioto?
Zachowujcie się normlanie.
- Nie znaleźliśmy nikogo. - A ja tak.
- Jesteśmy śledzeni. - Przez kogo?
- Zawsze śledzicie z przodu? - Nie, zawsze z tyłu.
- Mercedes model 1952. - Sześć cylindrów w rzędzie?
Odjeżdża.
Musimy znaleźć pana Goh.
Cornac, przeszukasz bary. Roquentin, hotele.
Za godzinę na Hollywood Budda. Wyskakiwać!
Wyskakujemy.
- Przestań mnie ciągnąć! - Co ty wyprawiasz?
Co za łamaga z ciebie!
Aleksandra Pinardell!
To zjawa!
Ścigają cię jeszcze za twoje ubezpieczenie?
- Niestety. - To śmieszne.
Co mam zrobić, żebyś mi uwierzyła?
- Adrian. - Artur.
A tak, Artur. Zdejmij ten kosz.
- Lubię cię takim, jakim jesteś. - Naprawdę?
Muszę cię opuścić, to niebezpieczne dla ciebie.
Zawsze jak robisz striptiz to pokazujesz piersi?
Ależ to one mnie karmią.
Spotkamy się w Sali Zabaw, będę miał wszystko załatwione.
Pan Lempereur!
Cisza! Co z wami?
- Ma pan rację. - Nie zauważyliśmy.
W tej religii podoba mi się zapach kadzideł.
- To bardzo szczególna woń. - No i co?
A to, że zabalsamowane dusze łatwiej trafiają do Boga.
Nie, proszę was, no i co z panem Goh?!
- On chrupie. - Chrupie?
To znaczy, że gra w "krokieta".
- W klubie w środku miasta. - Gra w środku miasta.
Panie Goh!
To tak medytujesz w Himalajach?
Panie Goh, to ja.
Czas gry nie jest czasem rozmowy.
Tak, ale ja nie gram!
Stałeś się nerwowy, są jakieś powody ku temu?
Od teraz koniec z pościgiem. Ja chcę żyć, żyć!
Anuluje umowę.
Zrozumiałeś, że życie jest piękne, kiedy bałeś się je utracić.
Cała ta przygoda istnieje tylko tu, w twojej wyobraźni.
Włożyłem ci ją do głowy. Nuda odeszła.
Ty żyjesz! I jesteś z dala od zagrożenia.
Jak mogłeś pomyśleć, że ja, twój dobry przyjaciel,
chce odebrać ci życie.
Życie jest bezcenne, kobiety, ptaszki, poezja, konfitury.
Pamiętaj, co ci mówiłem.
Tobie brakowało kolca w róży i gwoździa w bucie.
Tak, i dlatego wisiałem na rękawie koszuli nad potokiem,
i byłem pieczony na 6000 metrów, to jest ten gwóźdź?
I te strzały wcześniej, to też zabawa?
Kto strzelał do ciebie?
Dosyć już tego, pan Goh jest niekompetentny.
Stań tu.
Nie możesz chybić. Jesteś mężczyzną albo nie?
- Co to za pytanie? - Chodzi o to, czy jesteś męski?
- Możesz się przekonać. - Nie Corneliusie, chodzi o Artura.
Mężczyzna musi zabić przyjaciela, jeśli ten go o to prosi.
- Artur o nic mnie nie prosił. - On chce umrzeć.
- Moja córka będzie bogata. - A ja skończę w więzieniu.
Idziemy, jesteśmy już spóźnieni.
Wszystko to bardzo fajne, ale ciągle nie wiemy,
kto do mnie strzela. Jestem już tym zmęczony.
Życie jest piękne, jest okrągłe, jest całe pachnące.
Ma śliczne małe piersi i nazywa się Aleksandra.
Gdybyś zobaczył kolana i łokcie.
Taxi!
- Panie przodem. - Robisz postępy w uprzejmości.
Taxi! Szybko! Pełen gaz!
Straciłem buta, szefie. Przepraszam.
- Szefie, a nie pojechali tam? - Szofer, zawracaj!
- Uspokój się. - Jestem bardzo spokojny.
Nie powiedziałabym. Szofer, szybciej.
Cornelius, skup się. Celujesz, paf, strzelasz!
Szofer, podjedź bliżej, na co czekasz?
Tutaj.
- Strzelaj. - Nie, nie mogę.
Dobrze, ja go sprzątnę.
Biedaku, jesteś mój.
- Nic ci nie jest? - A tobie szefie?
Przyzwyczaiłem się.
- Cornelius, a to co? - Powiedziałbym, że łóżko.
To oni do mnie strzelali. Dogonimy ich. Taxi!
- To jacyś Chińczycy. - Dwóch Chińczyków.
Tak, Mandaryn w kapeluszu i Chinka z wąsami.
- Szybko, pełen gaz! - Musimy ich dogonić!
Tam są, już ich mamy!
Suzy, zaczekaj na mnie!
Nie zostawiaj mnie!
- Poznajecie ich teraz? - Jasne, to nasi dwaj Chińczycy.
Dalej, strzelaj!
Spadł mi kapelusz!
Kierowco, zatrzymaj się!
Roquentin, bij na alarm! Dalej, ognia!
Pośpiesz się, bierz kapelusz. Nie zgubmy ich!
Jeśli ich nie złapiemy, zapamiętacie jak się nazywam!
- Pan Artur Lempereur. - Ognia!
Zatrzymaj się, zgubiłem pistolet!
Ten pistolet jest dla mnie ważny!
To pamiątka, zatrzymaj się!
Cornelius, jesteś do niczego. Gorzej, jesteś amatorem.
- Nie jestem zawodowcem. - Idę poszukać jakiegoś.
- Co? Gdzie? - Na wyspie Seychang.
- Król podziemia. - Kto taki?
- Charlie Fallinster. - Fallinster?!
Ten sam.
Tam jest!
Tak, tam.
Za nimi!
Przepraszam, szefie.
Zaczekajcie na nas!
- Morze się podniosło. - Zszedłeś po schodach.
/Czy ktoś może mi powiedzieć, /kiedy znowu go zobaczę...
Przyszedłeś szydełkować z nami?
- Co to ma znaczyć? - Szydełkuję.
- Widziałem podobne ryło w porcie. - Byłem tutaj, patrzyłem na port.
- Po co? - Czy nikt mnie nie śledzi.
- Więc opuszczałeś pokład! - Nie, byłem na spacerze.
- Kłamiesz! - Nie! To nie byłem ja!
Przyznaj się!
Jestem kryminalistą.
Suzy chciała oddać ci przysługę. Ja nie mogłem.
- Chciała mi pomóc? - Nie martw się.
Znalazła odpowiedniego człowieka.
- Kogo? - Charlie'go Fallinstera.
Szybko, trzeba ją dogonić, póki nie jest za późno!
- Dokąd idziecie? - Znaleźć Charlie'go Fallinstera.
Charlie Fallinster. Al Capone południowych mórz?
Panowie!
A więc, droga pani?
To przysługa dla mojego przyszłego zięcia.
Nie mojego przyszłego, bo pan go, ten tego...
Artur Lempereur ma wartość dwóch milionów dolarów.
Pół na pół, proszę pani.
- Co! Pół na pół? - Powiedziałem, pół na pół.
Dla takiej robótki mam się z panem dzielić?
Proszę podpisać.
Ja mówię: podpisz!
Droga pani!
Kiedy chce pan to zrobić, mamy tylko trzy dni.
Pierwszego stycznia polisa wygasa...
Arthur Lempereur jest odtąd żywym trupem.
I zbliża się do bagien.
Co to za jeden?
Nie wiem, kto to może być. A ty go znasz?
- Musimy się dowiedzieć. - Tak, chodźmy.
Proszę pana!
Bardzo proszę...
Czy może pan powiedzieć...
Nie wygłupiaj się.
Nie ma co się martwić, wszystko się ułoży.
Piękna pogoda. I Daleki Wschód ma swoje uroki.
Zauważyliście ich skośne oczy?
- To nikt ważny, to reklama. - Ci ludzie są przepracowani.
Muszą brać pigułki Fallinstera.
- Martwi mnie ten model. - Jest pan do niego podobny.
Sugeruję panu zmianę wyglądu.
Wąsy.
Panowie, na pokład.
- Kim jest ten wąsaty? - To ja.
- Co za, ja? - Gdzie pan Lempereur? - Debile.
Ukryjesz się do pierwszego stycznia!
Za trzy dni wszystko się skończy.
- Trzy dni? - Tak.
Będę stał na warcie, nikt nie zbliży się do ciebie!
- Razem ze mną. - I ze mną.
Będziemy cię chronić, Arturze!
Mój ojciec pochodzi z Marsylii, zawsze byłem marynarzem...
Panie wybaczą, obowiązki wzywają.
Proszę pana!
Leon!
Le-on!
Wehikuł jest nasz.
Gdzie pana zawieźć?
Widziałem tylko Sale Zabaw.
Panna Aleksandra Pinardell.
Pomyślałem o tym samym. To przyzwoita panienka.
Daleko jeszcze?
Jesteśmy jeszcze daleko od tego, co kochamy.
Pamiętam, kiedy byłem na służbie u admirała Pierette.
Byłem zakochany w czarnej kobiecie i żeby pan wiedział...
Jesteśmy, dokończę później. To nawet dowcipne.
- Chcę stąd wyjść. - Chwileczkę!
- Nie krzycz tak! - Czyżbym był lekkomyślny?
- Nie ma nikogo? - Nie, może pan wyjść.
Artur! Znowu to samo?
- Ukryj mnie. - Zawsze cię ścigają?
Oni tam są!
Cóż począć?
Nie wierzysz mi?
Rozumiem, że jesteś nieśmiały, ale żeby robić takie sceny?
Powiedz, że mnie kochasz, a ja rozważę sytuację.
Muszę lecieć. Zaraz wyważą drzwi.
Jest za wysoko.
Brutale! Zwierzęta! Wynocha!
Jak możecie napastować młodą, dobrze wychowaną panienkę?
Uciekać!
Nie!
- Aleksandro, na scenę! - Tak, panie kierowniku.
A teraz panna Aleksandra Pinardell
ze striptizem: pedał w Paryżu!
Arturze!
Panie! Panienko!
Tutaj, wskakujcie!
Co to ma być? On oszalał. Leonie, proszę!
Nie chcieliśmy nic ukraść, to okropna pomyłka.
- Czy jest lepsze schronienie? - Będziemy więźniami.
Dobrze, komisarzu. Pomysł kradzieży był mój.
I powiem więcej, zrobiłbym to jeszcze raz!
Precz z cudzoziemcami!
Arturze, czyś ty oszalał?
Chcę jego skóry, nieważne jak!
Aleksandro, nie dąsaj się tak, za trzy dni to się skończy.
Mam panu posłać łóżko czy nie?
Słuchaj Leonie, zajmij się sobą. Potrzebuję intymności.
Rozumiem.
Gdy tak sobie spacerujesz, unosząc się gniewem,
jesteś piękna Aleksandro. Jestem szczęśliwy.
- Nie gryzie cię sumienie? - Dlaczego?
Zaciągasz panienkę do więzienia, żeby składać jej deklaracje?
Nie masz wstydu? Ja w więzieniu!
Kiedy pomyślę, że wychowywały mnie siostry.
Zawsze marzyłem, żeby spędzić noc w celi.
Czujesz ten zapach stęchlizny,
ten zapach grzybów i saletry?
Kiedy pomyślę, że mógłbym mieszkać w mahoniu...
Gdyby nie te pręty,
kopnęłabym cię w wiadomo co.
- Masz wspaniałe nogi. - Zostaw w spokoju moje nogi.
Masz też inne ciekawe przymioty.
Zboczeniec!
Szwenda się po nocnych klubach i rzuca się na kobiety.
Nie, posłuchaj, nigdy nie byłem tak szczęśliwy jak tej nocy.
Za wczoraj, dzisiaj i za jutro, mówię, dziękuję ci.
Dziękujesz za co?
Że żyję.
Życzę panu dobrej nocy.
STULATEK poręczył za pana Lempereur.
Możecie go wypuścić.
Pan Lempereur!
- Jest pan wolny! - Wpłaciliśmy kaucję.
STULATEK dba o pana.
Nie chcę wychodzić! Zostawcie mnie!
Kretyni! Zostało mi dwa dni do końca zagrożenia.
Zwiewajcie, ja wracam do środka.
Bądź miły i wpuść mnie do więzienia.
Debil!
- Wskakuj! - Pozwoli pan, że to wezmę.
- Straciliśmy przyczepkę! - Zatrzymać?
To wina materiału!
- Zatrzymaj się, idioto! - Tak, szefie.
- Ubezpieczaj mnie. - Z tym?
- Wszystko naprawione. - Dalej, do przodu!
- Wreszcie oddycham. - Wreszcie właściwy czas!
Roquentin, za mną, na prawo!
Szefie, a to nie tamta?
- Jestem gotowy, szefie. - Na mój rozkaz, ognia!
- Naprawdę chcą cię skrzywdzić? - Mam takie wrażenie.
Chodźcie, mam pomysł.
Bunkier!
Podsadź mnie, Leonie.
Tam mnie nie dotykaj!
Połknąłem zawleczkę.
Połknął zawleczkę!
Panie Lempereur!
On połknął zawleczkę!
Działo. Wszyscy na miejsca!
- Celownik 150. - Jest celownik 150.
- Załadowany? - Załadowany!
- Odłamkowym? - Odłamkowym!
Ognia!
Miałeś podnieść na 150.
- Przepraszam, szefie. - Załadować!
- Odłamkowy załadowany? - Załadowany!
Ognia!
- To artyleria kolonistów. - Zwiewamy!
- O czym oni mówią? - Umawiają się na randkę.
Nigdy! Umrę na stojąco.
Tutaj, podziemny korytarz!
Z jakiej to okazji?
- To strategiczna ewakuacja. - Elastyczna obrona.
Słowem, naprzód!
- Który mnie podłapywał? - Ja jestem przed tobą.
A ja przed panem.
To nie my.
Uważajcie na STULATKÓW!
- To nie ja. - Jestem pewien, że to ty.
- Już ja cię znam. - Ja ciebie też.
- Nic nie widzę. - Gdzie ja jestem?
Dłużej tu nie zostanę. To jest piekło!
Zostaw to mnie. Znam dobrze te miejsce.
Popłyniemy dżonką na wyspę.
Idiota!
Został jeden dzień. Muszę wykonać swoją robotę!
Panie, nie spałem w nocy i coś zauważyłem.
Co?
Chodź za mną, ale dyskretnie.
To kabina kapitana.
Uciekliśmy przed Fallinsterem na jego łódź. Co za ironia!
To nie wszystko. Chodźmy.
Patrzcie.
- Widzicie związek? - Nie.
- Ilu nas jest. - Pięciu.
- Ile jest trumien? - Pięć.
- I co? - Po sztuce na jednego.
Czekajcie, jest coś więcej.
Powąchajcie.
To opium!
- To statek piracki. - Co?!
To jedyne miejsce, gdzie Fallinster nie będzie was szukał.
Jesteście jego gośćmi.
Aleksandro, jesteś niesamowita, od razu to zauważyłem.
Aleksandro, podrzyj ją na paski, a ty zrób tam dziurę.
Cornac, ty tutaj.
- Leonie, wyrąb w tym otwór. - Już się robi, panie.
Cornac, weź tą drugą beczkę i postaw na tej.
Szefie, przeciekamy!
Cornac, pomóż mu.
Wywiercił otwór pod liną wody. Nie ma strachu.
No i już, teraz wystarczy tylko zakręcić zawór.
- Zrób dziurę w suficie. - Dziurę w suficie.
- Nie w belce, w suficie! - A tak, w suficie.
Wiercić w suficie.
Wiercę.
- Kręcisz w złym kierunku. - Delikatnie, powolutku.
Przebiłem się, przebiłem!
Cornac, rozpal ogień.
Zróbcie to, co ja, zasłońcie nos i usta.
- Gotowi? - Tak!
Wkładam opium do ognia.
- Co za cudowna podróż! - Nie wdychaj tego!
Szybko! Robię się otępiały.
Kto umarł? Aleksandro, tu jesteś!
Leon!
Tak Alice, najdroższa?
- Dlaczego mówisz do mnie Alice? - Tak mówilem?
Cornac! Roquentin!
Dyscyplina jest główną siłą armii.
Każdy żyjący żołnierz to ten, który słucha rozkazów.
- Gdzie ja jestem? - W moich ramionach.
- Wszystko jest przeciwko nam? - Jesteśmy zgubieni.
Artur.
Arturze!
Arturze, chyba nie umarłeś?
Boże! Co mu jest?
Może usta-usta?
Jeszcze.
Mógłbyś przestać błaznować?
Aleksandra!
Przestraszyłam się, uwierzyłam że nie żyjesz.
Mało brakowało.
Udawałeś, żeby skraść mi pocałunek.
To prawda, skradłem ci pocałunek.
Nie można kraść, trzeba poprosić.
Dałabym ci tysiąc pocałunków, gdybyś o nie poprosił.
Podano do stołu!
- Kocham cię, Aleksandro. - Pij.
Łaskoczesz mnie!
Morze.
Słońce.
Drzewa.
Żagiel na horyzoncie!
Było nam dobrze samym. Kto to jest?
To Cornac i Roquentin. Uciekamy im.
Kto pierwszy dobiegnie do końca plaży!
Wygrałam!
Oszustka.
- Myślisz, że nas widzieli? - Mam nadzieję, szefie.
Lempereur, tu pan jest.
- Patrzcie! - Na pewno was widzieli.
- To was nie widzieli z samolotu. - A nas widzieli.
Detektywi ze STULATAKA są na wyspie.
Grupa ryba musi być w pobliżu. Powiadomić rybaków z Hongkongu.
- Uciekamy do dżungli - Po co?
- Przybywają nas ratować. - Eskadra dla czterech golasów?!
- Tak, to podejrzane. - Podejrzane?
- To Fallinster. - Uprzedźmy pana Lempereur!
- Zaczekajcie na nas! - To desant Fallinstera!
Uciekaj Arturze, mnie nic nie zrobią.
- Tu odpoczniesz. - Nie. Chodźmy dalej.
Nie, zgubiliśmy ich.
- Sprawdźcie, kto nas przyjmie. - Bierzemy kwaterę!
Jazda, cywile na zewnątrz! Tydzień na powietrzu!
Oni myślą, że gdzie są?
Nie ruszać się!
Proszę wybaczyć.
Ta kobieta skręciła nogę. Jedzenie, spanie.
Niedługo to wszystko się skończy.
Będziemy szczęśliwi i zapomnimy o tym głupim kontrakcie.
Wstawajcie, jesteśmy otoczeni!
Zaopiekujcie się Aleksandrą, ja się nimi zajmę.
- Która godzina? - Jest północ, a co?
- Najlepsze życzenia. - Dużo szczęścia.
- Dość już tego! - Jest pierwszy stycznia.
- No i co? - STUALTEK nie ma już zobowiązań.
- Kontrakt już minął. - Dobranoc, panie Lempereur!
- Do widzenia. - Uszanowanie panno Pinardell.
- Kontrakt wygasł! - Kontrakt skończony!
- On nie ma już żadnej wartości! - Mamy pierwszy stycznia!
- Ci ludzie nie są wiarygodni! - Wciągniemy białą flagę.
Szybko, idziemy.
Kontrakt skończony!
Jest pierwszy stycznia. Kontrakt wygasł?
Nieważne! Mam to gdzieś! Chcę jego skóry!
- Możesz chodzić? - Tak.
Idź za mną.
Zejdź na dół i rzućmy okiem!
Weź go i dobij ich.
Nie mamy paliwa, przedziurawił zbiornik.
Spójrz!
Żegnaj, tym razem to koniec. Nie możemy nawet wylądować.
To Leon!
- Jak wam leci? - Co?
- Jak wam leci? - Kiepsko, nie mamy paliwa!
- Więc lądujcie! - Nie wiem jak!
Nie martw się, zabierzemy was stąd.
Wleć pod jego samolot.
Idź pierwsza, ja pokieruje.
Bliżej!
Na dół! Tutaj!
Niech pani skacze!
Przepraszam, panno Pinardell.
Teraz pan!
Cornelusie, uratowałeś nam życie. Dziękuję.
- Leonie, proś, o co chcesz. - Chcę rękę pana narzeczonej.
Przenigdy! Jesteś szalony!
Nie chodzi o pannę Pinardell. Chodzi o pannę Alice.
O Alice! Weź ją sobie Leonie.
Uścisnę ci dłoń, zięciu.
- Suzy się zgodzi? - Nie, ale ją przekonam.
- Leon z moją córką?! Nigdy! - Suzy!
Milcz! Odtąd masz robić to, co ci powiem!
Cornelusie, dlaczego nigdy tak do mnie nie mówiłeś?
Uwaga! Nie ruszać się!
Dziękuję.
Łatwo mieć szczęście. Będziemy pracować.
Nie, absolutnie nie! Żaden pracy!
Dlaczego?
Mam nowiny i tym razem to ja będę mówił.
Oni to mają apetyt, a ja nie mam nawet ryżu.
Biscoton, zostaw nas w spokoju.
Coton-Biscoton... a tak, racja.
Oto moja nowina, informacja była fałszywa!
Nie jest pan zrujnowany. Jest pan bogaty jak nigdy dotąd...
Artur, kochany, to straszne, zrobiłeś się ponury.
- Co ci jest? - Nic.